Inspiratie gezocht

11 01 2019

Na maanden aangehikt te hebben tegen het schrijven van een update op onze weblog en na net een kwartier lang tegen een lege pagina aangekeken te hebben, begin ik maar gewoon te typen. Meestal gaat het schrijven me makkelijk af maar deze keer vind ik het moeilijk om iets te vertellen over hoe het gaat.

Daarom wil ik jullie namens Hans en mijzelf allereerst alle goeds en vrede toewensen voor 2019 en beginnen met wat feiten. De uitslagen van Hans zijn gelukkig nog steeds goed. Het M-proteïne is gelijk gebleven en ook het HB is prima. Omdat Hans al een tijdje minder energie heeft, en de laatste weken erg kortademig is, is er deze week extra bloedonderzoek gedaan en staat er voor dinsdag een scan van zijn longen op het programma. Als hij een trap opgelopen is moet hij eerst weer even op adem komen. Geen tennis voor hem dus op dit moment. Dat is wel een ding want normaal tennist hij een aantal keren per week en kan daar echt zijn ‘ei’ in kwijt. We hopen dat de scan meer duidelijkheid geeft over de oorzaak want de arts kon zo niets bijzonders horen bij het beluisteren van zijn longen.

Verder ben ik vanaf half november thuis van mijn werk in verband met overspannenheidsklachten. Waarschijnlijk een combinatie van veel factoren. Het gaat dus niet zo lekker met me en ik voel veel pijn, verdriet en teleurstelling over dingen die zo anders gaan dan ik zou hopen/verwachten. Ik hoop en bid dat er ook qua werkomgeving op korte termijn weer positieve ontwikkelingen zullen zijn die de situatie ten goede kunnen keren zodat ik mijn werk rustig aan weer op zal kunnen pakken.

Ik kan dus wel wat bemoediging gebruiken en ben blij dat inmiddels 12 mensen hun inspiratie hebben ingestuurd om te delen binnen ons ‘Vier het leven jubileum’. Heel erg bedankt! Die inspiratie en bemoediging van anderen zijn van groot belang nu ik het zelf even meer van mijn verstand, herinneringen en lieve mensen om me heen moet hebben dan dat ik nu voluit blijdschap en vrede ervaar in mijn eigen hart. Ik denk dat we allemaal die momenten in meer of mindere mate herkennen dus laten we elkaar bemoedigen!

Ik hoop dan ook dat iedereen die dit leest zijn inspiratie wil delen. Het leven is er ingewikkeld en uitdagend genoeg voor. We willen dus nogmaals een oproepje doen om ons jubileum mee te vieren en dat wat jou inspireert/bemoedigt (tekst/lied/foto/verhaal/ervaring of wat dan ook) te sturen naar vierhetlevenhajo@gmail.com (lees de uitgebreide aanleiding en oproep in onze vorige weblog bericht). We hopen op heel veel inzendingen en zullen deze dan t.z.t., zoals beloofd, met jullie delen.

Hartelijke groet,
Hans en José

Advertenties




12 ½ jaar na de diagnose, een jubileum! Zullen we samen vieren?

11 10 2018

Het is alweer 12½ jaar geleden dat Hans te horen kreeg dat hij ongeneeslijk ziek is. De ziekte van Kahler (later officieel Multiple Myeloom genoemd) werd toen vastgesteld.
Op dat moment wisten we niet wanneer we afscheid zouden moeten nemen.Binnen een jaar, een paar jaar, langer…… We weten het, net als jullie, nog steeds niet want het is gelukkig langer geworden. Daar zijn we zó blij mee!

Saskia en Dorien groeiden in die tijd uit tot prachtige jonge vrouwen. Onlangs keek ik onze uitzending ‘Tot de dood ons scheidt’ terug en het trof mij te zien hoe jong ze toen nog waren. Zij weten niet anders dan dat Hans ziek is. Dat heeft ook op hun leven zijn invloed, zoals alles zijn invloed heeft.

Terugkijkend waren het hele mooie jaren. Er waren hele spannende momenten, momenten dat het afscheid heel dichtbij leek te komen. Maar vooral waren het jaren waarin we van elkaar en van het leven mochten genieten.
In deze blog hebben we regelmatig een inkijkje gegeven in ons leven, in allerlei omstandigheden. Voor ons was steeds heel duidelijk: elk huis heeft zijn kruis. Hoewel de meesten van jullie geen blog schrijven, iedereen wordt geconfronteerd met de gebrokenheid in deze wereld en in ons leven. Gebrokenheid, soms in openheid, soms in verborgenheid, die je kwetsbaarheid blootlegt.

We denken er al een tijdje over na hoe we dit jubileum zouden kunnen vieren. We vieren niet dat Hans lang ziek is maar we vieren het leven. We vieren genade, kracht en flexibiliteit die beschikbaar is voor ons, ook als het leven genadeloos onze kwetsbaarheid blootlegt.
Als mensen hebben we inspiratie nodig. Voor ons is de inspiratiebron onze relatie met God, onze hemelse Vader, mogelijk gemaakt door Jezus die door Zijn Geest in alles aanwezig is en richting geeft. Misschien herken je dit of misschien put jij uit andere inspiratiebronnen die ons gegeven zijn.

Hoe dan ook, wat zou er nou mooier zijn dan om deze levenslessen of levensadem, in de wetenschap dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten, met elkaar te delen. Ten slotte hebben we allemaal regelmatig ‘beademing’ nodig om op adem te komen of verder te kunnen.
Onze vraag aan jou is dan ook: wil jij het leven met ons meevieren door jouw inspiratie te delen? Wat geeft jou levensvreugde, hoop, troost en/of levensmoed?

Denk aan een tekst, spreuk, quote, foto of ervaring die voor jou van grote betekenis is. We zouden het heel erg op prijs stellen als je mee wilt doen. Mail het dan naar vierhetlevenhajo@gmail.com. Wij zullen alles bundelen en het daarna als jubileumcadeau met jullie delen. Een cadeau van en voor jullie en ons :-).
We zullen dit anoniem doen, dus zonder vermelding van de naam van de inzender. Hoe precies, dat moeten we nog even bedenken. Het kan ook zijn dat je (even) geen input hebt maar wel inspiratie kunt gebruiken. Mail dan ook gerust dat je het eindresultaat wilt ontvangen.

Op deze manier willen we al die mensen die met ons meeleven, maar vooral ook hun eigen leven leven (met alles wat daarin is), met elkaar verbinden zodat we elkaar mogen inspireren en bemoedigen.

We zien erg uit naar jouw bericht en willen je alvast heel hartelijk danken voor jouw bijdrage!

Ter afsluiting nog goed nieuws: de bestraling heeft gelukkig toch een positieve invloed gehad op het M-Proteïne. Bij de laatste uitslag was hij gedaald van 9 naar 5!

Hartelijke groet,

Hans & José





Update

9 09 2018

Bijna twee maanden zijn er alweer voorbij, sinds het vorige bericht. De tijd vliegt!
In die tijd hebben we o.a. genoten van de zomervakantie. Even heerlijk afstand nemen van alles en tijd hebben om met elkaar door te brengen. We mochten een week mee(zeilen) op de Saila en hebben genoten van deze speciale ervaring, de prachtige Kanaaleilanden: Alderney, Sark en Guernsey en het samenzijn met ons gezin en de schippers, Hans en Lilias. (sailasailing.nl)
Behalve wat zeeziekte (Saskia en Dorien) en een ongeplande nachtelijke plons in de haven van Guernsey van Saskia, verliep alles gladjes.

De terugreis verliep niet zo gladjes. In Frankrijk knalde een Fransman met zijn auto achterop de ‘onze’ (eigenlijk: de Volvo auto die we van een vriend geleend hadden). De Volvo zat zodanig in de kreukels dat we niet meer verder konden rijden. Ik had de klap zien aankomen, Hans had hem (gek genoeg) verwacht, maar de bankzitters waren behoorlijk geschrokken. Ze hadden alle drie last van hun nek/rug. Na 2 uur in de brandende zon wachten langs de snelweg, werden de auto’s weggesleept en werden wij naar het sleepbedrijf gebracht. Communiceren met Fransen als je geen Frans spreekt is een hele uitdaging! Het bleek ook een hele uitdaging om samen de formulieren in te vullen en iemand van de verzekering te spreken te krijgen. Blijkbaar waren er veel gestrande reizigers. Toen het sleepbedrijf 2 ½ uur later ging sluiten, was er nog steeds geen zicht op een vervangende auto. Het leek er even op dat we (met al onze bagage in en aan een boodschappenkarretje), op een afgelegen industrieterrein en met een dreigende onweersbui boven ons hoofd, op straat zouden staan.

Net toen we de kar over de drempel naar buiten probeerden te rijden, kreeg de eigenaar toch medelijden en zei hij dat we mochten blijven tot er iets geregeld was. We kregen de afstandsbediening van het hek rond het bedrijf en spraken af dat we die in de brievenbus zouden doen als we weg konden. Dat was een enorme opluchting. We zaten droog, hadden een wc en water en konden uit een automaat koffie, soep, drinken, chips etc. trekken.
We brachten de tijd door met wachten op het verlossende telefoontje, deden een spelletje, luisterden een muziekje en aten het stokbrood dat we nog hadden.

Hoewel ik me realiseer dat het totaal geen vergelijking is, drong er even een glimpje door van wat vluchtelingen moeten meemaken. Geen plek om heen te gaan en (veelal) niemand die zich over je ontfermt en begrip toont voor jouw situatie.

Zoals je op de foto kunt ziet hadden we behoorlijk wat bagage bij ons. Het zat in zachte tassen i.p.v. in koffers omdat we op de boot waren geweest. Het was zoveel dat we ons er eigenlijk niet mee konden verplaatsen. Na 5 ½ uur reed de taxi voor, die ons, bij gebrek aan een vervangende auto, naar een hotel zou brengen. Met al onze bagage arriveerden we daar 45 minuten later en hoorden daar dat onze kamers op de 3e verdieping lagen. Prima voor het uitzicht maar helaas was er geen lift. We rilden al bij de gedachte al die bagage de trappen op te moeten slepen maar gelukkig kon alles wat we niet nodig hadden in een ruimte beneden gezet worden. Daarna konden we ons focussen op het halen en eten van lekkere pizza’s en onze bedden, waar we erg aan toe waren. De volgende ochtend stond er nog geen auto klaar, maar wel een lekker ontbijt. In de loop van de ochtend dreigde opnieuw een uitzetting (onze kamers waren niet meer vrij). Omdat de bagage nog wel even mocht blijven konden wij Rouen gaan bekijken. Na veel heen en weer gebel mocht Hans ’s middags met de taxi naar Le Havre (een uur verderop) om daar een leenauto op te halen. Omdat deze auto, een leuke Fiat 500 L, minder bagageruimte had, moest de helft van onze bagage weer teruggebracht worden naar de Volvo die bij het sleepbedrijf stond. De andere helft kon mee naar huis. Rond 17.30 uur konden we onze reis vervolgen en even na middernacht waren we dan eindelijk thuis.

Vooral voor Dorien had de vertraging gevolgen want zij zou die ochtend nadat we gepland hadden thuis te zijn naar de camping vertrekken waar zij DABAR werk ging doen. Uiteindelijk kon zij ruim een dag later toch nog aanhaken bij haar team en had ze een hele mooi week daar.

Vriend Gert, sinds kort trotse eigenaar van de Volvo, liet ons opnieuw ervaren wat genade is. Opnieuw, omdat het niet de eerste geleende auto was die we met schade aan de auto en schaamrood op onze kaken moesten retourneren. Bijzonder om zulke mensen te mogen kennen!
De Franse leenauto konden we lekker dichtbij, in Arnhem, inleveren en inmiddels is de Volvo, met de rest van onze bagage ook gearriveerd.
Saskia heeft helaas nog steeds last van haar nek en rug en we hopen dat ze snel van deze klachten afkomt.

Aan het eind van mijn vakantie zijn Hans en ik nog een week samen naar de Harz in Duitsland geweest. Het was fijn om direct aan het begin van mijn vakantie weg te zijn, en ook de laatste week. In het begin zodat je er direct helemaal uit bent en echt even afstand kunt nemen van werk(stress) en aan het eind zodat je niet stiekem in gedachten alweer met werk en alles erom heen bezig bent.

Inmiddels ben ik alweer 3 weken aan het werk (op een paar ziektedagen na omdat het mij in mijn rug was geschoten) en is het mooi om weer met de kinderen (en hun ouders) verder te kunnen gaan.

Hans heeft maandag zijn laatste bestraling gehad. Ook is er toen weer bloed geprikt. De waarde van het M-proteïne kwam donderdag binnen: 9. Helaas is het toch weer een punt doorgestegen. We moeten afwachten of de bestraling misschien de komende maand nog een positief effect op het M-proteïne heeft.

Saskia heeft, na haar tussenjaar waarin ze naar Senegal is geweest en gewerkt heeft, haar studie Social Work weer opgepakt. Omdat Dorien het 1e en 2e jaar ineen heeft gedaan, zit ze nu alweer in het 3e jaar van de opleiding Sport en bewegen.

Nog een bijzondere gebeurtenis van de afgelopen tijd: Sidney en Saskia hebben zich verloofd. We zijn superblij met Sidney als aanvulling op ons gezin en genieten ervan om te zien hoe gelukkig zij met elkaar zijn en hoe zij hun toekomst samen vorm willen geven.

‘Dag aan dag draagt Hij ons’, die spreuk komt in mij op. Nu ik dat zo neer typ wil ik eraan toevoegen dat ik blij ben dat dat niet betekent dat we een passief leven leiden. We mogen gaan achter Hem aan en weten dat hij voor ons, naast ons, onder ons en om ons heen is. Of,zoals we vanmorgen weer hoorden: wij mogen in Hem zijn. Hij zal alles wat zich voordoet in ons leven laten meewerken ten goede. Dat alles maakt het leven prachtig, uitdagend (soms ook voelend als zwaar en moeilijk) en rijk. We realiseren ons dat we zoveel redenen tot diepe dankbaarheid hebben. We mogen ons koesteren in Gods liefde, elkaar liefhebben en ons geliefd weten en voelen.

Hartelijke groet,

José (ook namens Hans)





Hoop op nieuwe (goede) berichten

5 07 2018

Mijn laatste zin in het vorige bericht was: Hoop dat ik jullie snel weer nieuwe (goede) berichten kan sturen.

Voor mijn doen is snel aardig gelukt. Snel is ook iets wat bij deze week past. Ik ben weer (redelijk) snel op de tennisbaan. Na een lange periode dat ik er niet kon zijn vanwege mijn blessure. Toen ik er weer was moest mijn conditie weer opgebouwd worden. Ik mag dankbaar melden dat de snelheid er voor een 47 jarige weer aardig inzit -;)!

Snel was ook de uitslag van de Pet-scan van gisteren. Gisteren en vandaag ben ik naar het UMC geweest. Gisteren voor de Pet-scan en vandaag voor de na controle van de pin in het bot in mijn rechter bovenarm. De controle van mijn bovenarm was goed. De pin zat nog keurig op zijn plek en de arts gaf aan dat er weer extra bot zichtbaar was, dus dat er weer bot was aangegroeid. Snel zijn we met het goede nieuws naar huis gegaan. Toen we even thuis waren werd er al snel weer gebeld. De uitslag van de Pet-scan van gisteren was snel binnen. De arts vertelde mij snel het goede nieuws dat er naast de plasmacellen die op de eerdere MRI scan in de bult waren gezien geen nieuwe ontwikkelingen op de Pet-scan zichtbaar waren.

Dus naast het feit dat deze uitslag er snel was, is hij ook nog eens nieuw en goed! Ik merkte dat ik opgelucht was en mij toch wel wat zorgen had gemaakt over eventuele nieuwe plekken in mijn lijf.

De arts gaf aan dat er binnenkort begonnen kan worden met bestralen van de verkeerde cellen bij of in de bult! Verder betekent dit ook dat ik maandag weer door kan gaan in de studie waar ik nu in zit. Maandag zullen we een en ander nogmaals rustig bespreken bij de arts!

De betrokkenheid en aandacht van jullie en andere (die dit misschien niet lezen) doet ons erg goed. We voelen ons als gezin gesteund hierdoor. Bovenal voel ik een dankbaarheid naar God. Dit wordt vertolkt in het volgende lied!

 

 

Hartelijke groet ook van José

Hans





Plasmacellen

29 06 2018

Na het vorige lange bericht, hierbij even een korte update.

Deze week kwam de uitslag van de punctie. Het blijkt dat het toch om plasmacellen in de bult gaat. Het leek er al steeds meer op naar aanleiding van de eerdere onderzoeken. Je houdt er aan de ene kant dus rekening mee en meteen merk je dat als het duidelijk is het ook weer erg tegenvalt. Inmiddels heb ik ook voor volgende week woensdag een afspraak staan voor een Pet-scan.

Wat is een PET-scan?

PET staat voor positronemissietomografie. Dat is een techniek, waarbij gebruik wordt gemaakt van radioactieve stoffen. Met behulp van een PET-scan kan dan worden bekeken waar de radioactieve stoffen zich ophopen in je lichaam. Dat is handig, want bepaalde stoffen hopen zich op in bijvoorbeeld tumoren. Zo kun je dus goed bekijken of er uitzaaiingen zijn, en zo ja, waar deze uitzaaiingen in je lichaam zitten. En dat geeft een hoop voordelen ten opzichte van andere onderzoeken waarbij dit niet mogelijk is.
Vaak wordt er tegelijk met een PET-scan onderzoek een CT-scan gemaakt. Op de PET-scan zie je alleen de plekken waar de radioactieve stof zit. Deze plekken worden zwart. Maar daardoor weet je meestal niet waar in je lichaam die zwarte punten zitten. Met CT wordt er tegelijkertijd een afbeelding van je lichaam gemaakt. Door de PET met de CT te combineren, kan de arts precies zien in welke organen of op welke plekken de radioactieve stof zich ophoopt.

Aan de hand van deze scan kan men zien of de plek die nu onderzocht is, de enige plek is waar extra activiteit gaande is. De Pet-scan wordt vergeleken met eerdere scans. Aan de hand van deze uitslag wordt ook bepaald of ik nog (tijdelijk) door mag gaan met de huidige studie.

Hoop dat ik jullie snel weer nieuwe (goede) berichten kan sturen.

Hartelijke groet ook namens Jose
Hans





Bult

21 06 2018

Vorige week bleek dat het M-proteïne een punt lager, dus 6, is. Dat was fijn om te horen!
Op dat punt een geruststelling maar tegelijkertijd zijn er ook weer wat nieuwe ontwikkelingen. Hans heeft al heel lang een bult op zijn rug. Het zit aan de linkerkant, onder zijn schouderblad. We hebben dat al een aantal keer aangegeven bij Hans zijn arts maar deze dacht dat het een vetbult was. De fysio dacht weer iets anders en omdat het niet kleiner, maar eerder groter werd, leek het ons handig om ermee naar de huisarts te gaan. Los van de Kahler kan hij natuurlijk ook iets anders krijgen. De huisarts liet een echo maken. Daarop was wel iets ‘atypisch’ te zien maar het was niet duidelijk wat. Er werd een MRI scan gemaakt om die duidelijkheid wel te krijgen. Omdat het ook op de scan niet goed te zien was is er nog een scan gemaakt, deze keer met contrastvloeistof. Vorige week kregen we daarvan via de huisarts de uitslag. Voor ons een hoop abracadabra maar we namen het mee naar de arts, met het advies van het ziekenhuis in Ede om een PET scan te maken of een biopt te nemen. Er was waargenomen dat er een zwelling/vocht? in een spier zit. In het gesprek vorige week gaf de arts aan dat dit ook plasmacellen zouden kunnen zijn. In dat geval zou er dus een directe link met de ziekte van Kahler zijn. Dat was wel even schrikken. Gisteren is er een punctie gedaan om vast te stellen wat het is. Vanmorgen hadden we een afspraak met de arts. Helaas bleek hij de uitslag nog niet te hebben.

Waarschijnlijk stond het gesprek gepland om te bespreken wat er in dat geval gedaan moet worden. Het was goed elkaar te spreken. Al was het maar om onze verbazing uit te kunnen spreken over het feit dat Hans de bult al in januari, en later nog een keer, heeft laten zien. De arts deed het toen af als ‘vetbult’ terwijl hij nu aangeeft dat er een link kan zijn met Kahler. Het verbaast ons dat hij toen geen reden zag tot nader onderzoek. De verbazing werd nog groter toen hij vertelde dat de zwelling al op de scan van september 2017 zichtbaar was. Hij bedoelde dat als geruststellende mededeling (dat het geen nieuwe activiteit is sinds het starten van de nieuwe behandeling). Hoewel dat mogelijk positief is riep deze mededeling bij ons vooral nog meer verbazing op.

Het ging ons niet zozeer om een ‘sorry’, maar meer om de vraag hoe we met z’n allen scherp kunnen blijven om niet weer dingen te missen. Ook natuurlijk m.b.t. andere patiënten. Dit was niet de eerste keer dat dingen te lang op z’n beloop zijn gelaten die later ernstig bleken te zijn. Hoewel ‘Sorry’ niet het doel was, was het toch fijn dat hij erkende dat hij dit direct serieus had moeten nemen. Hij had zich laten ‘foppen’ door het M-proteïne dat niet opeens hard steeg, iets dat blijkbaar wel te verwachten is als het inderdaad plasmacellen in de spier zijn. Mochten het plasmacellen zijn, dan stelt hij bestraling van de plek voor en zal in hun team weer overlegd worden wat te doen. Hij neigt er nu naar om de huidige behandeling voort te zetten. Er zijn wel weer een aantal nieuwe studies dus als er toch iets anders nodig is zou Hans hier mogelijk aan mee kunnen doen. Of het plasmacellen zijn hopen we snel te horen.

Gelukkig heeft Hans niet echt last van de plek. Hij voelt hem soms, bijvoorbeeld als hij erop ligt. Verder voelt hij zich wel goed. Hij weet inmiddels hoe hij reageert op zijn huidige behandeling, door de week heen. Door te weten welke nachten hij (meestal) weinig slaapt en welke dagen zijn energie heel beperkt is, kan hij zich daar beter naar voegen.

De titel ‘Bult’ kan ook symbool staan voor de hobbels in het leven. Het proces waar we nu hard aan werken, op allerlei fronten, is het loslaten en met de dag leven. Zoals al eerder gezegd, dat is soms extra lastig als je bezig moet zijn met dingen die nog wat verder weg liggen (zoals het nieuwe huis). Dat is emotioneel gezien niet altijd eenvoudig.

‘Loslaten’ is een thema dat veel van jullie waarschijnlijk herkennen. Het klinkt erg simpel maar je kunt er een flinke kluif aan hebben. Wat zijn we dankbaar voor de relatie met God, die aan de basis van alles ligt! Dingen loslaten en bij Hem laten is een stuk makkelijker dan er maar ‘overheen moeten stappen’. Hij weet en kent en geeft moed om verder te gaan. Hij is degene die iedereen uiteindelijk rekenschap vraagt en met iedereen Zijn weg gaat. Daarnaast kneedt Hij ons, dwars door alle strubbelingen van het leven heen. Hij snoeit de boom van ons leven. Dat geeft soms een flinke snoeiwond en doet pijn (soms extreem veel pijn) maar is soms ook nodig om vrucht te kunnen dragen. Soms andere vrucht dan wij voor ogen hadden maar uiteindelijk gaat het in dit leven ook niet om ons maar mag ons leven in het teken van Zijn eer staan. Dwars door de pijn van dit proces heen is er dan vrede en rust. En dat is iets dat niet te overtreffen is!

Hartelijke groet,

Hans & José





9 maanden

17 05 2018

Dag allemaal,

Weer even de laatste stand van zaken. Vorige maand daalde het M-proteïne opnieuw met een punt. De arts noemt dat ‘stabiel’.
Daar vanuit gaand is het nog steeds ‘stabiel’ want het is deze maand een punt gestegen en dus weer terug op 7.

Voor ons toch weer even slikken. Zover wij ons kunnen herinneren is het niet gebeurd dat er na een punt stijging ook weer een daling was (zonder switch qua behandeling). Het is nu dus kijken hoe het volgende maand is. Als er steeds een punt bijkomt zullen ze waarschijnlijk de huidige behandeling voortzetten totdat het te hoog of te hard gaat oplopen.

Deze ziekte is in principe erg onvoorspelbaar. In Hans zijn geval is er tot nu toe steeds na 6-9 maanden weer iets anders nodig. Maandag bij de (vervangend) arts noemde zij dat dit de 9e kuur met dit middel is. Hans realiseerde zich toen dat we dus in de 9e maand zitten, de termijn die tot nu toe gehaald werd met een bepaalde behandeling. Toch verwachtten we ook nu dat er weer een puntje af zou zijn.
Deze arts bevestigde dat de grote daling een aantal maanden geleden te maken had met de bestraling. Mijn eerste vraag: kunnen jullie zijn andere arm dan ook niet bestralen? Het bestralen van alleen een arm heeft niet veel risico’s voor organen etc. en als dit de boel wat aanjaagt in positieve zin…. Ze noemde het creatief gedacht maar het past niet in het protocol. Blijft toch bijzonder, om een daling te bewerkstelligen worden stamceltransplantaties uitgevoerd (1 op de 10 mensen overlijdt daaraan), wordt gehoopt op omgekeerde afstoting (met alle risico’s van dien, daar kan Hans over meepraten) maar een redelijk onschuldige bestraling is geen optie. Nou ja, waarschijnlijk denk ik hier vanuit wat ik kan bedenken en speelt daar veel meer in mee maar ik houd het wel in gedachten 😉

Vorig weekend zijn we, net als 5 jaar terug, een dagje wezen zeilen met de ‘Saila’. Een echte aanrader om zo’n dagje te boeken met familie, vrienden of werk! http://sailasailing.nl/ Mooie boot, mooie tocht op het IJsselmeer en fantastische schippers, sfeer en verzorging.

Hartelijke groet,

Hans en José